துருவம் 8 அன்று இரவு விஜய் வீட்டிற்கு வரும் போதே, வீடே கோலாகலமாக இருந்தது.. வண்ண விளக்குகளுடன், பலூன் மற்றும் கலர் காகிதங்களுடன் வீடெங்கும் விழா மயமாக இருக்க, அதையெல்லாம் கூர்ந்து கவனித்தவன் முன்னே, “ஹாப்பி வெட்டிங் அனீவர்சரி அண்ணா” என்றபடி பவித்ராவை இழுத்துக்கொண்டு அண்ணன் முன் நிறுத்தினாள் அனன்யா. அவளுடன் சேர்ந்து வீட்டில் இருந்த அனைவரும் அவனுக்கு வாழ்த்து சொல்ல, அனைவரிடமும் நன்றி சொன்ன விஜய்யின் கண்கள் மனைவியைத் தான்
துருவம் 7 “அவசரப்படாதீங்க அஷ்வின்.. விஜய் அண்ணாக்கு இந்த கல்யாணத்துல விருப்பம் இல்லாம அவர் கண்டிப்பா கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் சொல்லியிருக்க மாட்டாரு. அவர் டைப்பே அப்படித் தான்” என்றாள் தயக்கத்துடன். தங்கை அவன் தான் வேண்டும் என்று தீர்மானமாக இருக்கும் பொழுது அஷ்வினாலும் இதற்கு மேல் எதுவும் செய்யமுடியவில்லை. நிச்சயம் அன்று அஷ்வினிடம் ஓரிரு வார்த்தைகள் விஜய் பேசினான் தான். ஆனால் அதில் பெரிதாக பற்றோ, ஒற்றுதலோ இல்லை. “சோ அனன்யா..
“என்னதிது மாமா ஃபோன் அடிக்குது” என்றவள் எட்டிப் பார்க்க வரும் பொழுதே ஃபோனும் ரிங் கட்டாகி விட, “என்ன பண்ற?” என்ற கணீர் குரலில் கேட்டபடி உள்ளே வந்தான் அஷ்வின். “உங்க ஃபோன் அடிச்சிடு மாமா.. அதான் யாருன்னு” என்றவள் இழுக்க, “உன் வேலையைத் தவிர எல்லாம் சரியா பாரு” என்றபடி தன் ஃபோனை எடுத்து பார்த்தவன் புருவத்தை சுருக்க, ‘ம்க்கும் என் வேலையே இவரை கரெக்ட் பண்றது தான் ஆனா
ஆம், அனன்யா அஷ்வினை பல வருடங்களாக ஒரு தலையாக காதலிக்குறாள். அஷ்வின் மற்றும் அனன்யா இருவருக்குமே சொந்த ஊர் ஊட்டி தான்.. அனன்யாவின் தாத்தா வேதாச்சலத்திடம் அஷ்வினின் தந்தை மணி மேனேஜராக பணிபுரிந்தார். மணியின் வீடு அனன்யாவின் பங்களாவை ஒட்டியே இருக்க, அப்போது இருந்தே அஷ்வினை ஒருதலையாக காதலிக்குறாள். அஷ்வினின் மொபைல் எண்ணை அப்போதே திருட்டுத்தனமாக மணியின் செல்லில் அவருக்குத் தெரியாமல் எடுத்து, சில வருடங்கள் முன்னர் அவனை தான் காதலிப்பதாய்
விஜய் வீட்டில் பூ வைத்து விட்டு சென்ற அடுத்த இரண்டாவது நாள் அஷ்வின் தன்னுடைய வீட்டிற்கு கால் செய்தான். அழைப்பை எடுத்த மணி பக்கத்தில் மனைவி இருப்பதால் ஸ்பீக்கரில் போட, “அஷ்வின்.. டெல்லில வேலை எல்லாம் முடிஞ்சுதா ப்பா.. ராகினி சொல்லுச்சு” என்றவரிடம், “எஸ் ப்பா.. முடிஞ்சுது.. ராகினி எப்போ ஃபோன் பண்ணா” என யோசனையுடன் கேட்டான். “ராகினி ஃபோன் பண்ணல ப்பா.. நம்ம பவாம்மா தான் ராகினிக்கு கால் பண்ணிருக்கா”
அடுத்த நாள் ராதை எழும் போதே அவளுக்கு மனது படபடப்பாக இருந்தது. நேற்று இரவு ரொம்ப நேரம் தூக்கம் வராமல் அழுது கொண்டு அமர்ந்திருந்தவள் சோஃபாவில் அப்படியே உட்கார்ந்த வண்ணம் உறங்கியிருக்கிறாள். அடுத்த நாள் ராதை விழிக்கும் போதே மணி பத்தை நெருங்கி இருந்தது. “அய்யோ கடவுளே எப்படி இவ்வளவு நேரம் தூங்கினேன்” என்று தன்னையே படபடப்போடு திட்டியவள் கீழே வேகமாகச் சென்று கிச்சனில் இருக்கும் லட்சுமியிடம், “அத்தை, அவருக்கு எத்தனை மணிக்கு பிளைட்” என்று
அன்று இரவும் வம்சி கீழே உள்ள அறைக்குள்ளேயே உறங்கச் சென்றான். ராதைக்குத் தான் தூக்கம் என்பதே சிறிதளவும் இல்லாமல் மிகவும் கஷ்டப்பட்டாள். அவளுக்கு யோசித்து யோசித்து தலையே கனக்க ஆரம்பித்தது. சிறிது நேரத்தில் வயிறு வலிக்க ஆரம்பித்த ராதைக்கு, அப்போது தான் மாதவிடாய் நாட்கள் நெருங்கி கொண்டிருப்பதை உணர்ந்து தனது தலையில் அடித்த ராதை, “வம்சியோட வாரிசு உருவாகுற பாக்கியம் கூட இல்லாம போச்சே” என்று தனக்குள்ளே கூறியவள் அதிர்ச்சியில் தன் எண்ணப்போக்கை நினைத்து அவளுக்கே
அறைக்குள் உடை மாற்ற வந்த வம்சியோ, “வம்சி, எல்லாத்தையும் விட உன்னுடைய கண்ணியம் தான் முக்கியம். இனி உன் பார்வை ராதையோட பக்கம் போகவே கூடாது. உனக்கு செல்ஃப் கண்ட்ரோலிங் கெபாசிடி நிறையவே இருக்கு! சோ அவளோட காதல் உன் மேல இல்லாமல் நீ அவளைப் பார்க்கவே கூடாது” என்று கண்ணாடியில் தனக்கே சொல்லிக்கொண்டவன், பின் தெளிவு வந்தவனாய் ரெஸ்ட்ரூம் சென்று குளித்துவிட்டு உடை அணிந்து கீழே வரும்போதே அனிதாவும் அபிஷேக்கும் அங்கு இருந்தனர். அந்நேரம்
ஷிவானி கூறியதற்கு ராதையிடம் எந்த ஒரு உணர்வும் இல்லை என்ற பின், ஷிவானி வம்சியைப் பற்றிய பேச்சை விடுத்தாள். “ராதை இதான் கடை, வாங்க உள்ளே போலாம்” என்று அவளை ஒரு நவநாகரீக கடைக்குள் அழைத்துச் சென்று ராதைக்கு பிங்க் கலரில் ஒரு அழகிய லாங்க் கவுனைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொடுத்தாள். ராதைக்கும் அந்த கவுன் பிடித்திருந்ததால் அதையே எடுத்தாள். “உங்களுடைய செலக்க்ஷன் நல்லா இருக்கு ஷிவானி” என்று மெலிதாக சிரித்த ராதையிடம், “அப்பாடி ஒரு வழியா
ராதைக்கு வம்சியின் செயலில் உள்ள அர்த்தம் புரியவில்லை. ஒருவேளை பதுங்கி இருந்து பாய்வானோ என்றே நினைத்தாள். அடுத்த நாள் காலை விடியும் போதே லட்சுமி கிட்சனில் வித விதமாக ஏதோ சமைத்துக் கொண்டிருந்தார். “அத்தை என்ன ஸ்பெஷல் நிறைய வெரைட்டீஸ் செய்றீங்க?” என்று ஆச்சரியத்தோடு கேட்ட மருமகளிடம், “இன்று வேதந்த்தோட இருபத்தி ஒன்பதாவது பிறந்தநாள் மா” என்றார் புன்னகை முகமாக. இதற்கு தான் எப்படி விடை அளிக்கவேண்டும் என்று கூட ராதைக்குத் தெரியவில்லை. “சரி
