நடுராத்திரி இரண்டு மணிக்கு விழித்த வம்சி, பக்கத்தில் உடை இல்லாமல் கசங்கி அழுது வீங்கிய முகத்தோடு உறங்கிக் கொண்டுருந்த ராதையைக் கண்ட பின் அவனின் மனதே பாரமானது. “நான் உன்னை இப்படி அடையணும்னு நினைக்கவே இல்ல டி… என்னோட உணர்வுல நீ விளையாடினதுக்கு உனக்கு ஏத்த தண்டனை தான் இது” என்றவனோ அவளின் உடையில்லாத தேகத்தின் மேல் போர்வையைப் போர்த்தி விட்டு எழுந்து, தன் உடைகளை அணிந்துவிட்டு பால்கனிக்குச் சென்றான். ராதைக்குத் தான் கொடுத்தது
ராதைக்கு தன் மேல் காதல் இல்லை… அறைக்கு செல்வதற்கு முன் விவாகரத்து என்று பேசியவள், ஐந்தே நிமிடத்தில் எப்படி அவளின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் அளவுக்கு முடிவு எடுத்தாள்? ராதைக்குத் தன் மேல் காதல் இல்லை என்று ஆணித்தரமாக நினைத்த வம்சிக்கு அவளின் இந்த முடிவு சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. ‘எப்பேர்ப்பட்ட சூழ்நிலையா இருந்தாலும் என்னைப் பிடிக்காமல் அவ ஏன் மறுபடியும் என் வீட்டிற்குள்ள வரணும்? இது என்ன விளையாட்டா? காதலிக்காம அவ உள்ளே வருவா, நான் அவளை
விஜயகுமாரின் மனதில் இப்படி ஒரு எண்ணம் ஓடிக்கொண்டே இருந்த சமயத்தில், ‘வம்சி வந்துட்டானா, இனி அவனோட கண்ட்ரோல்ல சூழ்நிலையைச் சரியாக்கிடுவான். நல்லது நடந்தால் சரி’ என்று மைதிலி நிம்மதியானார். ‘இவர் வருவான்னு நான் கொஞ்சம் கூட யோசிக்கலயே… இவர் எதுக்கு இங்கே வந்திருக்கிறார்? இவர் முகத்தைப் பார்த்தால் கோபத்துல இருக்குற மாதிரி இருக்காரே’ என்று ராதை நினைத்துக் கொண்டிருந்த போது, அந்த இடத்தின் அமைதியாய் கலைக்கும் விதமாக, “ராதை, எல்லாருக்கும் காஃபி எடுத்துட்டு வாம்மா” என்ற
பெங்களூர் வந்த வம்சி வீட்டிற்கு வந்தபின்னர் அவனை முதலில் கண்டது அவனுடைய தாத்தா, பாட்டி தான். “வம்சி வீட்டுக்கு வர அஞ்சு நாள் ஆகும்னு சொன்னியேப்பா சீக்கிரம் வந்துட்ட?” என்ற தாத்தாவிடம், “போன வேலை முடிஞ்சுது தாத்தா” என்று மெலிதாக சிரித்தவன், ராதையைப் பற்றி கூறி இவர்களைக் காயப்படுத்த விரும்பவில்லை. “யசோ பேசுனாளா பாட்டி?” என்று பேச்சை மாற்றியவன் குளிக்கச் சென்று விட்டான். வம்சியின் குரல் கேட்டு ஆவலாக வந்த லட்சுமி தன் மாமனார்,
“வம்சியை ஏன் இப்படி படுத்துற ராதை, நீ சுயநினைவு இல்லாம இருந்தபோது அவர் எப்படி துடிச்சிட்டாரு தெரியுமா…? அவரை மாதிரி புருஷன் கிடைக்க நீ கொடுத்து வைச்சிருக்கணும் ராதை. நான் அபிஷேக்கோட காதலை உணர்ந்த மாதிரி நீ எப்போ தான் வம்சியோட காதலை உணரப் போற?” என ஆதங்கப்பட்டாள் அனிதா. “ஆனா ஒன்னு மட்டும் தெரிஞ்சிக்கோ, வம்சி யாருக்காகவும் எதுக்கும் அடிப்பணிய மாட்டாரு.. அப்படிப் பட்ட குணத்தைக் கொண்டவரு. அவரே நேத்து நைட் ஒரு நிமிஷம்
“ஐ அம் சாரி அபிஷேக், உங்களைப் புரிஞ்சுக்காம நான் நிறைய தடவை உங்களை அவமானப் படுத்திருக்கேன். எனக்கு இந்த உலகத்துல என் அம்மாவைத் தவிர வேறு யாருமே கிடையாது. முறையில்லாத அப்பா, தம்பி யாருமே எனக்கு பிடிக்கல. தனியா அனாதையாவே வாழ்றதுக்கு சாகலாம்னு நினைக்கும் போது தான் வம்சி என்னை காப்பாத்துனாரு…” “எனக்கு மறுவாழ்க்கை கொடுத்தார்னு கூட நான் சொல்லுவேன். ஆனா நான் அவர் என் மேல வைச்ச மரியாதையை புரிஞ்சுக்காம எனக்குள்ள அவர் மேல்
“மணி பன்னிரண்டு ஆகப் போகுது ராதை, உன் ரூமுக்கு போ. எதுவா இருந்தாலும் காலையில பேசிக்கலாம்” என்றவனை முறைத்த ராதை, “இப்போ ரூம்க்கு போனா எனக்கு தூக்கம் வராது. உங்க கிட்ட நான் பேசியே ஆகணும் ப்ளிஸ்…” என்று கெஞ்சியவளைப் பார்த்தவனோ, மனது கேட்காமல், “சரி, இங்கே வேண்டாம். கார்டனுக்குப் போலாம்” என்று முன்னாடி நடக்க ஆரம்பித்தான். ராதையும் அமைதியாக அவன் பின்னே நடந்தாள். இரவு நேர அமைதியில் குளிர்ந்த காற்றில் கார்டனில் நடந்துக்
“உங்களுக்கும் அந்த விபத்துக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை அபிஷேக். நாங்க சிசிடிவி புட்டேஜ் பார்த்தோம். வண்டி ஓட்டிட்டு போன பொண்ணு தான் தப்பா ஓட்டிருக்கா… பின்னாடி என்ன வண்டி வருதுனு தெரியாம கதை பேசிட்டு ரைட் சைட்ல போனவங்க, ஒரு இன்டிகேட்டர் கூட போடாம திடீர்னு லெஃப்ட் சைட் திரும்பிட்டாங்க, அதுவும் வேகமா வந்ததுனால தான் இவ்வளவு பிரச்சனை. நீங்கள் கிளம்புங்க சார் நான் பார்த்துக்குறேன்னு என்னை அனுப்பி வைச்சாரு.” “ஆனாலும் என் மறசு ஆறல.
ராதை சென்றதையே வெறித்துப் பார்த்த அனிதா, “ராதை மனசுல நீ இருக்க வம்சி” என்று அவனைப் பார்த்து அழுத்தமாகக் கூறினாள். “ம்ம் இல்ல… அவள் மனசுல நான் இருந்திருந்தா என்னை வேண்டாம்னு தூக்கி போட்டுட்டு போயிருக்க மாட்டாள்” என்று சலிப்பாக எழுந்தவன், “நான் ரூமுக்குப் போறேன்” என்றபடி சென்று விட்டான். அனிதா அறைக்கு வரும்போது ராதை உறங்கி விட்டிருந்தாள். அன்று இரவு சாப்பாட்டிற்குக் கூட அவள் எழுந்திருக்கவில்லை. அடுத்த நாள் காலை விடிந்தவுடன் தங்களுடைய
இப்படியே ஒரு வருடம் சென்றது. யசோதாவின் திருமணத்திற்கும் மைதிலியின் வீட்டில் இருந்து யாரும் வரவில்லை. தன் பாட்டி இறந்த அந்த வீடு இப்போது வம்சியின் கையில் இருப்பதால், ராதை அந்த வீட்டைப் பார்க்க முயற்சிக்கவில்லை. ராதையின் சம்பளத்தில் இப்போது மரியாதையாக வாழ ஆரம்பித்தனர் விஜயகுமாரின் குடும்பம். கோதை ஒரு நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் படிக்கும் கல்லூரியில் எம்பிஏ படித்துக் கொண்டிருந்தாள். படிப்பில் கவனம் செலுத்திய கோதை தான் உண்டு, தன் படிப்பு உண்டு என இருந்தாள்.
